บทที่ 49 จะไม่ลงมือทุบตีคุณหนูของข้าใช่หรือไม่

“มีเพียงท่านที่จะรังแกข้าได้ใช่หรือไม่” นางเอื้อมมือไปจิ้มหน้าผากของเขา

“ใช่แล้ว” ซูเหยี่ยนจื้อรวบมือของนางเอาไว้แล้วจุมพิตที่นิ้วมือเบาๆ

“ข้าไม่คุยแล้ว ข้าง่วง” นางดึงมือกลับแล้วซุกหน้าเข้ากับแผงอกถูไถเบาๆ อย่างออดอ้อน

“ดูท่าเจ้าคงไม่อยากนอน” เขากระซิบเสียงแหบพร่าอย่างแฝงไปด้วยความปรารถนา

“นอน นอนเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ